بارها در سخنرانی های خود بر این تاکید داشتم که دنبال نکته بچرخید. مخصوصا در محرم و صفر و در عزاداری سیدالشهدا برنده ها کسانی هستند که نکته های کربلا را می چینند. در محرم و صفر نکته ریخته شده فقط باید زرنگ باشید و جمع کنید. دیر بجنبید دیگران می برند و روزی های معنوی را سریع جمع می کنند، سبقت می گیرند. خوب به آیه سبقت عمل می کنند. جمله ی زیبایی را از حضرت زینب (س) شنیده ایم: ( ما رایت الا جمیلا) زیبایی های کربلا چیست که حضرت زینب می فرماید: در کربلا چیزی جز زیبایی ندیدم! یکی از زیبایی های ناب کربلا که واقعا هم زیباست و امروزه بدردمان می خورد این است که وقتی به کربلا نگاه می کنیم می بینیم عده ای از امت یک امام معصوم، دور امام زمان خود حلقه زده اند. ( جمله زیباییست که کربلا را ابتدا باید نگریست و بعد گریست) یک ارتباط فوق العاده تنگاتنگ و نزدیک بین مرید و امام زمان برقرار شد. اساسا همین ارتباط کربلا را ساخت و کربلا را زنده و پایدار کرد. هرچه در کربلا هست از دل یک عده از همین اصحاب، یک عده شیعه، یک عده مرید با امام زمانشان است. این یکی از نکات عالی، یکی از فریادهای عاشوراست. یکی از پیام های عاشورا این است ای دوستان عاشورا، ای مدعیان محبت کربلا، بروید با امام زمان خود ارتباط تنگاتنگ داشته باشید. زیرا کربلا را همین ساخت. در کربلا به هر طرف نگاه کنید، روی هر کدام از زیباییهای کربلا انگشت بگذارید می بینید که آقایی با امام زمانش ارتباط برقرار کرده و به این مقام رسیده است. حضرت عباس با حضرت سیدالشهدا ارتباط برقرار کرد. شهدای کربلا و ... و غلام سیاهی که حضرت سیدالشهدا چهره خود را بر چهره ی او گذاشته و می فرماید: خداوندا چهره ی او را سفید گردان و او را به بهشت ببر. ارتباط بین یک عده از امت با امام زمانشان. زیبایی ها را کنار بگذاریم. می خواهیم ببینیم چرا ما با امام زمانمان ارتباط خوبی نداریم؟ چه چیزی باعث می شود که عده ای که مدعی محبت امام زمانشان هستند نتوانند ارتباطی عالی با اربابشان داشته باشند. کربلا را نگاه می کنیم. کربلا می گوید: من هرچه دارم از ارتباط با امام زمان دارم. پس این یکی از بلندترین فریادها و پیام های عاشوراست که ای جوانها با امام زمانتان ارتباط داشته باشید. موانعی که باعث می شود بین ما و امام زمانمان جدایی بیندازد عبارتند از: 1- هوا پرستی ، بزرگترین مانعی که نمی گذارد ما به امام خود برسیم و در شهدای کربلا این نبود. هوا چیست؟ هوا یک میل درونی است که در مقابل میل خدا در درون ما جبهه گیری می کند. میلی که در درون ما دستور می دهد. میلی که خودمان آن را می سازیم. کسی که از هوای نفس خود تبعیت می کند او درون خود بتی می سازد به نام بت هوا. وقتی که این بت ساخته شود طرف 10 سال  15 سال کمتر یا بیشتر دنبال هوا پرستی باشد اعتنایی به میل خدا نکند و فقط به میل درونی خود عمل کند. این بت نفسش کم کم ساخته می شود روزی از راه می رسد که این شخص اگرچه می گوید من مسلمانم، اما دست از خداپرستی برمی دارد و به هوای خودش سجده می کند. قرآن می فرماید: ای پیغمبر آیا دیدی آن کسی را که هوای نفس خود را خدای خود قرار داده است! یعنی هوا پرستی می شود بت پرستی! آن زمان سنگ و چوب می پرستیدند الان یک مدل دیگر است و مدرن است بُعدش خارجی نیست، درونی است. در درون خود یک بُعد می سازد. آنچه هوا می گوید، او می گوید چشم. سخت هم هست آدم باید بیشتر خدا خدا کند تا بتواند تشخیص دهد که این ندایی که در درونش می گوید این کار را انجام بده آیا این خداست یا نداست؟ هوا پرست که بشوی امام زمانی نمی شوی. قرآن می فرماید: هوا را نپرست. دنبال هوای نفس خود نرو. چرا؟ خدا می فرماید: چون اگر دنبال هوای نفس بروی نتیجه این است که از سبیل الله جا می مانی. آن را گم می کنی. سبیل الله امام زمان است. فرمودند: راه خدا کجاست؟ جاده خدا کجاست؟ فرمود: امرالمومنین سبیل الله است. این احادیث در ادعیه زیاد آمده است که امام را به سبیل الله تعریف کرده اند. امام جاده خداست. امام جاده ای است که هر کس در این جاده قرار گیرد به خدا می رسد. قرآن می فرماید: می خواهید بگویم چه کسانی سبیل الله را گم می کنند؟ می خواهید بگویم چه کسانی در این سبیل الله نمی توانند راه بروند؟ بسم الله الرحمن الرحیم. دنبال هوا نرو. هر کس دنبال هوا برود سبیل الله را گم می کند. کسی که روی امام زمان نفس خود پا می گذارد قوی می شود. امام زمان، آدم قوی می خواهد. جوانهای مکه جمع می شدند، کشتی می گرفتند، روزی از پیامبر خواستند که داورشان باشد و بگوید که پهلوان کیست؟ بعد از اتمام کشتی پیامبر فرمود: پهلوان کسی است که بر هوای نفس خود غالب شود. فعالیت در شاخه های ورزشی خوب است اما پهلوان کسی است که با نفس خود کشتی بگیرد و آن را به زمین بزند. داستان پوریای ولی . پوریای ولسی یک کار انجام داد اما عرفا در کتابهای عرفانی خود از او یاد می کنند و بالای منابر از او صحبت می شود. دومین مانع، نداشتن معرفت لازم نسبت به مقامات امام است. کسی که امام زمان خود را نشناسد ارتباط خوبی هم نمی تواند با او برقرار کند. زیبایی های اهل بیت را بشناسیم. امام زمان شناسی فقط به شناختن نام آنها نیست. اگر قرار این بود همه ی آنهایی که امام را کشتند بهتر از ما امام ها را می شناختند. آنهایی که در ثقیفه جمع شدند، نقشه کشیدند امیرالمومنین را از خلیفه شدن کنار بزنند. مگر او را نمی شناختند؟ آنهایی که در خانه فاطمه را آتش زدند مگر فاطمه را نمی شناختند؟ آنهایی که در کربلا با حسین جنگیدند مگر او را نمی شناختند؟ من امام زمان را می شناسم. اینکه نام پدر، محل تولد ، سال و مدت غیبت را می دانیم خوب است اما منظور از شناخت این نیست. مقامات و زیباییهای امام زمان باید در جوان شناخته شود. باید چنان در دام محبت امام زمان گرفتار شوی تا آقا خریدارت شود. سومین مانع دنیازدگی است. دنیا داشتن نه، بلکه دنیازدگی یعنی کسی که اسیر دنیا شود. چنین کسی نمی تواند اسیر امام زمان خود شود. شهدای کربلا اسیر امام زمان خود هستند. به یکی از اصحاب گفته می شود که پسرت را گرفته اند امام هم به او پول و پارچه می دهد که برود اما او می گویدکجا بروم؟ شما در اینجا کشته شوی و من بروم؟ نه. (خطبه 114 نهج البلاغه - صحبت امام علی (ع) در رابطه با دنیازدگی) می فرماید: دنیا خانه نابود شدن است. خانه رنج کشیدن است. خانه دگرگونی هاست و خانه عبرت گرفتن است. و آخرین مانع گناه است. چرا من نوجوان نمی توانم خوب امام زمانی شوم؟ زیرا ارتباط با امام زمان پاکی می خواهد، صفای دل می خواهد. قلبی چون آیینه می خواهد. آیینه صاف، آیینه تمیز که جمال دل ربای ارباب خود را در آن ببیند و با او حرف بزند. گناه ما را کثیف و زشت کرده است. درون ما را سیاه و قلب ما را زنگار زده است. امام زمان در یکی از نامه هایشام می فرمایند: چیزی ما را از ایشان (شیعیان) محبوس نکرده است جز گناهان و اعمالی که از ایشان به ما می رسد و ما آنها را نمی پسندیم. تنها چیزی که من امام زمان را در حبس قرار داده و از شیعیان دور کرده ، دست شیعیان را از من کوتاه کرده همین گناهان است. همین اعمال ناپسند است. برای نزدیک شدن به امام زمان بیشتر سعی کنیم. گفتیم یکی از پیام های ناب عاشورا ارتباط داشتن با امام زمان است. همه دوست داریم این ارتباط را داشته باشیم و این چند مانع میان ما و آقایمان جدایی انداخته است. 1- هوا پرستی 2- نداشتن معرفت نسبت به امام و مقامات امام  3- دنیازدگی 4- گناه